شمع داني به دم مرگ به پروانه چه گفت؟ گفت اي عاشق بيچاره فراموش شوي

... سوخت پروانه ولي خوب جوابش را داد گفت طولي نکشد نيز تو خاموش

شوي سعي كن تنها باشي زيرا تنها بدنيا امدي و تنها از دنيا خواهي رفت.بگذار

عظمت عشق را درك نكني.زيرا انقدر عظيم است كه تورا نابود خواهد كرد

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا؟

نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می خواستی،حالا چرا؟

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان تو ام فردا چرا؟

نازنینا! ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن،با ما چرا؟

وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار

این همه غافل شدن از چون من شیدا چرا؟

آسمان چو مجمع مشتاقان پریشان می کنی

در شگفتم می نمی پاشد ز هم دنیا چرا؟

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

راه مرگ است این یکی بی مونس و تنها چرا؟

   جهنمی است خدایا نه زندگی است نه هستی

شدم چو آهوی وحشی ز گرگ و گاو رمید م

 من آن سـرود سـیاهـم سـیاه بـخـتی دهـقـان

ز جور د شـت رمـیـد م به گور شهر خزید م

چگونه مست بخند م منی که مست سرشکم

چـگـونه داد بر آرم ز طعـنه ها که شـنـیـد م

کجا ست خرمن بابا کجاست داس  و جبینش

من آن امیر سیاهـم که خوشه ای بـنـچـیـد م

از آن کـبـوتر سرخم که هر کجا بـنـشـسـتـم

به سنگ جور زد ند م ز بام خود نـپـریـد م

اگر ز بار حواد ث  چو پـیـر پـشـت کمانـم

من آن د رخت کویرم که پـیـش خـس نخمید م

سیاه بـخـت زمانـم به جـسـتجوی سـپـیـدی

د ریـن سـیـاهـی سـامـان فـراغـتـی نگـزیـد م

آری آسمان زیباست

سخـن کوتاه  اما عـشـق کی کوتاه می گرد د

شرار د رد جانسوزی مرا دیوانه خواهد کرد

تو گویی آسمان زیباست

آری آسمان زیباست

اما بهر ما داری است  طولانی

 که از بام د رش خونابه می بارد

جرفه ها

از برخورد هـر تازیانه بر بد ن های لخـت

 آتش پاره ای جستن کرد

                     اما د یو شب جرقه ها را فـرو بلعـید

آخرین نگاه

در چشمانش آسمانی بود

در لبخند ش بهاری داشت

او رویای من از آنجا گذشت

 نسیم ، شمیم  عطرش را پراکند

دلش با من بود – از نگاهش خواندم

او بزرگتر از آسمانها  بچابکی پرستو از کنارم پرید

آخرین نگاهش پیکرم را لرزاند

و دلم را به طپش انداخت .........

 اي غريبي كه زجد و پدر خويش جدايي

 خفته در خا ك خراسان تو غريب الغربايي

اغنيا مكه روند و فقرا سوي تو آيند

جان به قربان تو شاها كه حج فقرايي

 يكشب خوب تو آسمون یک ستاره چشمک زنون خندید و گفت :

کنارتم تا آخرش تا پای جون ....

ستاره ی قشنگی بود آروم و ناز و مهربون ....

ستاره شد عشق من و منم شدم عاشق اون ....

اما زیاد طول نکشید عشق من و ستاره جون !!!

ماهه اومد ستاره رو دزدید و برد نا مهربون ....

ستاره رفت با رفتنش منم شدم بی همزبون ...!!!

 حالا شبا به یاد اون چشم می دوزم به آسمون .......

خدايا اگر تو درد عاشقي را مي كشيدي

 تو هم زهر جدايي را به تلخي مي چشيدي

 اگر چون من به مرگ آرزو ها مي رسيدي

 پشيمان ميشدي از اينكه عشق را آفريدي ............

زندگي زيباست زشتي‌هاي آن تقصير ماست، در مسيرش هرچه نازيباست آن تدبير ماست! زندگي آب رواني است روان مي‌گذرد... آنچه تقدير من و توست همان مي‌گذرد

زيبايي عشق به سکوته نه فرياد

زيبايي عشق به تحمله نه خردشدن و فرو ريختن

عشق خيالي ست که اگه به واقعيت برسه

ديگه طعم شيرينشو از دست مي ده

 عشق يه کويره که عاشق

تشنه با روياي سراب معشوق قدم به جلو ميذاره

 عشق راه ناهمواريه که وقتي ازش گذشتي

و تمام سختيا رو پشت سرگذاشتي مي رسي

 به جايي که اصلا تصور نمي کردي آخرش

اين باشه مثل کسي که از کوهي بالا مي ره

 به اميد اينکه ببينه  پشت اون کوه چيه؟

 لذتش فقط اميد و روياي رسيدن به اون

بالاست....

صداي من

رديفِ اول نشست

من همه ي صداي خود بودم

و رديفِ اول

گل هاي آفتابِ مرا شكست

پرده ها به كناري رفت

نمايش از كودكي كه تنها

نمايش از مادري كه دنبال كودكش

همه جا نگران بود

و نمايش از صداي پيدا نمي شود

صداي من به دنبال كجا

در خوابگاه خالي كه پيچيد

با تلفنِ دو ريالي گم شد

                                گم..............

امروز كه نوبت جواني من است

مي نوشم از آنكه كامراني من است

عيبم مكنيد گرچه تلخ است خوش است

من مي نه ز بهر تنگدستي نخورم

يا از غم رسوائي و مستي نخورم

من مي ز براي خوش دلي ميخوردم

گويند: بهشت و حور وعين خواهد بود

وآنجا مي وحور و انگبين خواهد بود

گر ما مي و مشعوق گزيديم چه باك

                        چون عاقبت كار چنين خواهد بود